ภาวะสับสน "ทางใจ"
posted on 30 Mar 2008 05:51 by momolittle-rabbitเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่รู้สึกว่าตัวเองใจดำไปรึเปล่า
วันนั้น วันที่ผมได้ตัดสัมพันธ์กับพวกเค้าไป พวกเค้าที่เข้ามาทำความรู้จักกับผมด้วยความชื่นชม ด้วยความรัก
..ผมยังจำความรู้สึกตอนที่ผมได้เข้าไปอ่าน ไดอารี่ ของน้องผู้ชายคนนึงได้ดี ..ผมอ่านไปก็ขำไป และคิดในใจเออ เด็กๆนี่ ทำอะไรก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมดเนาะ
..เค้าเขียนบรรยายออกมาว่าดีใจขนาดไหนที่ได้พูดคุยกับผม ถึงจะแค่คุยในเอ็มก็ตาม ...
..ผมดีใจนะ..ออกปลื้มๆยืดๆเสียด้วยซ้ำ..แต่ก็แอบคิดขึ้นมาเล็กๆเหมือนกันว่า "โอเวอร์ไปแล้วน้อง พี่ไม่ใช่ดารานะ ฮ่าๆ" แต่สรุปก็คือ ปลื้มแหละ
ถึงจะเข้าไปอ่านที่น้องเค้าเขียนถึงผม ถึงผมจะปลื้ม แต่เค้าก็ไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกับผมขนาดนั้น เค้าก็เหมือนกับน้องๆหลายๆคนที่เข้ามาคุยกับผม
จะดีหน่อยก็ตรงที่ผม "จำน้องเค้าได้" ในขณะที่น้องๆ พี่ๆ เพื่อนๆ อีก หลายร้อย ที่เข้ามาคุยกับผม แต่ผมก็ไม่เคยจำใครได้เลย จำได้ไม่ถึง 20 คนซะด้วยซ้ำ
ผมผิดเหรอ ที่ขีดเส้นความสัมพันธ์ของผมกับพวกเค้าไว้แค่ "คนเล่าเรื่อง" กับ "คนอ่านเรื่อง" ผมพยายามทำตัวไม่ให้เกินเลยกับพวกเค้ามากนักผมรู้ว่า มีน้องๆหลายๆคน ทั้ง หญิงและชาย ที่ออก อาการ crazy ผมอย่างหนัก แต่ผมก็คิดว่าก็แค่นั้น ก็แค่ เค้าอินไปกับเรื่องเล่าของผม อินไปกับชีวิตรักของผมกับแฟนก็เท่านั้น
ผมจึงไม่เคยให้ความสำคัญอะไรกับพวกเค้าเลย เมื่อว่างผมจึงจะเข้ามาคุย ขี้เกียจผมก็ไม่คุย หรือมีธุระอยากจะคุยกับใคร ผมก็จะ ofline ไว้ แล้วเลือกคุยกับเฉพาะคนที่มีเรื่องจะคุยด้วยจริงๆ
นี้คือผม นี้คือตัวผม ผมไม่เคยคิดว่าผมจะมีอิทธิพลอะไรกับใครขนาดนั้น เพราะผมรู้สึกว่าผมไม่ใช่ดารา ผมไม่ใช่นักร้อง ไม่ใช่ JK โรลลิ่ง ผมเป็นแค่ "คนเล่าเรื่อง" ตัวเล็กๆที่มาเล่าชีวิตรักของผู้ชายคนนึง กับผู้ชายอีกคน ให้หลายๆคนได้รับรู้แค่นั้นเอง
ผมไม่เคยคิดว่าผมเป็นคนดัง ผมไม่ได้รู้ว่าผมได้กลายเป็นฮีโร่ เป็นไอดอล เป็นแรงบันดาลใจให้กับหลายๆคน ผมไม่รู้ ผมไม่เคยรู้ตัว และผมไม่คิดว่าจะมีใครที่รู้สึกกับผมขนาดนั้น
สำหรับผม ผมคิดแค่ว่าพวกเค้าก็คงชื่นชอบชื่นชม กับสำนวนการเขียน การเล่าเรื่องของผมแค่นั้นเอง หล่ะมั้ง ถึงได้ส่งขนม ส่งน้ำ ส่งนั้น ส่งนี่ มาให้ผมตลอด
ผมไม่เคยให้เบอร์โทรใคร ไม่เคยนัดเจอใคร ไม่เคยให้ใครเข้ามาก่าวกายในชีวิตผม ผมกันตัวผมเองออกจากพวกเค้าเหล่านั้น เพราะชีวิตคู่ของชายกับชาย มันไม่น่าเล่าให้ใครฟังตั้งแต่แรกแล้ว แต่เมื่อเล่าไปแล้ว พวกเค้าก็จะไม่ได้รู้ว่าตัวตนจริงๆผมเป็นใคร ผมให้พวกเค้ารู้ไม่ได้ จริงๆแล้วคนอ่านเรื่องผมเหล่านั้นอาจจะเป็นลูกน้องผม เป็นเพื่อนผม เป็นคนที่ผมติดต่อเรื่องงานอยู่บ่อยๆก็ได้..เพราะฉนั้น ตัวตนของผมกับแฟนจึงเป็นความลับสุดยอดที่ไม่สมารถบอกใครได้
ด้วยความที่ผมหวาดระแวงกับคนอ่านเรื่องของผม ผมจึงพยายามไม่รับรู้ถึงความรู้สึกดีๆที่พวกเค้ามีให้ เพิกเฉยต่อความรัก ความปลาบปลื้ม ความหวังดี ความชื่นชมที่พวกเค้ามีต่อผม
และวันนี้ผมก็ได้ทำร้ายพวกเค้าไปเสียแล้ว ผมได้ทำลายความรู้สึกดีๆที่พวกเค้ามีต่อผม ผมได้ตัดพวกเค้าออกไปจากชีวิตผมอย่างเด็ดขาด
ผมเคยคิดว่าแบบนี้หล่ะดีแล้ว เพราะผมชักจะรู้สึกกับพวกเค้าเกินเลยคำว่า "คนเล่าเรื่อง"กับ"คนอ่านเรื่อง"ไปเสียแล้ว ผมหวั่นไหวกับพวกเค้า ไม่ดีเลย ผมได้กระโดดเข้าไปร่วมกับเรื่องเข้าใจผิดของพวกเค้าและสุดท้ายก็จบลงที่ต่างคนต่างไป
และกับน้องคนนั้นที่ปลื้มผมมากๆ...ผมประเมินความรู้สึกของเค้าต่ำเกินไป น้องเค้าได้ตัดทุกทาง ทุกทางจริงๆที่จะพบเจอกับผม ทุกทางทุกที ที่จะเจอผม ผมไม่คิดว่าเค้าจะทำขนาดนี้ ไม่คิดว่าเค้าจะเจ็บปวดกับการกระทำของผมขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าผมได้ทำร้ายจิตใจน้องเค้าไปขนาดไหน
มันทำให้ผมได้ย้อนกลับมาคิดถึงความรู้สึกของทุกๆคน ที่มอบให้ผม ตกลงแล้ว พวกเค้ารู้สึกกับผมแบบนั้นจริงๆใช่ไหม พวกเค้ารักผม จริงๆ ด้วยใจจริง รู้สึกกับผมขนาดนั้นจริงๆอย่างนั้นเหรอ
บอกผมทีสิ พวกคุณรู้สึกกับผมขนาดนั้นจริงๆเหรอ ความรู้สึกที่มีให้ผม เป็นของจริง อย่างนั้นใช่ไหม ที่บอกว่ารักผม แคร์ผม ปลื้มผมสุดๆ crazy ผมอย่างหนัก เห็นผมเป็นไอดอล เป็นแรงบันดาลใจ พวกคุณคิดแบบนั้นกับผมจริงๆใช่ไหม...T^T
"สับสนจังครับ" เฮ้อ ยังไงซะ "ไอเปิ้ลก็รัก ทุกคนเหมือนเดิมนะครับผม"
รู้สึก"เสียดาย" แต่ "ไม่เสียใจ"
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ที่ให้กันเสมอมา
.......ป๋อหล๋อ.....จริงๆแล้วก็ไม่ได้อยากให้เค้าอ่านเจอหรอกนะ บล๊อคนี้เป็นคล้ายๆบล๊อคส่วนตัวกลายๆเนอะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมมี ถึงรู้พวกเค้าก็ไม่เข้ามาแล้วหล่ะ..
แสรดดดดดดดดดดด หนักไปเปล่ากรู ชิชิ
edit @ 30 Mar 2008 05:52:15 by momolittle-rabbit